Terminal na Maca, który pokazuje, co robi twój agent
Claude Code i Codex dostają pasek z modelem, wysiłkiem, trybem uprawnień i poprzednimi sesjami jako menu, zamiast przewijającego się tekstu. Każde ustawienie to plik, który możesz otworzyć. Za darmo, bez konta, bez telemetrii, na macOS i Linuksie.
curl -fsSL https://vobuda.com/install.sh | sh - Bezpłatne, na zawsze
- Bez konta
- Bez telemetrii
- Podpisane przez Apple
- 40 języków interfejsu
- Bez konta, nigdy
- 25 palet terminala
- Bez telemetrii
- 70+ akcji pod Cmd+K
- Podpisane i notaryzowane przez Apple
- 227 rodzajów plików kolorowanych
- Bezpłatne, do pracy i biznesu
- 12 rodzajów panelu monitora
- Jedna linia do instalacji i aktualizacji
- 2000+ kontroli przed każdą publikacją
- macOS 10.15+ i Linux
Czym musi dziś być najlepszy terminal na Maca
Terminale bywają szybkie i surowe albo wygodne i zamknięte. Żaden z nich nie zauważył, co tak naprawdę siedzi w oknie przez cały dzień.
Przez dwadzieścia lat wybór był prosty. Szybkie terminale trzymają konfigurację w plikach, które są twoje, i kończą na powłoce. Wygodne dodają panele i dopracowanie, a potem proszą o konto i wysyłają twoją historię na czyjś serwer. Wybierałeś, bez której połowy potrafisz się obejść.
Potem to, co siedziało w terminalu cały dzień, przestało być powłoką. To agent: Claude Code, Codex, lokalny model. A terminal ma dla niego zły kształt. Agent ma model, poziom wysiłku, tryb uprawnień, historię sesji i stan, a to wszystko przychodzi jako przewijający się tekst, niewidoczny w chwili, gdy się przewinie. Kończysz na czytaniu trzech ekranów, żeby ustalić, który z twoich trzech agentów na ciebie czeka.
Vobuda to trzecia odpowiedź, zbudowana na trzech decyzjach i wszystkim, co z nich wynika. Wszystko, co wie program, jest plikiem, który możesz przeczytać. Każda akcja ma jedną nazwę, którąkolwiek drogą do niej dotrzesz. Agent jest pełnoprawnym elementem okna. Wokół tego robi to, do czego ludzie zwykle otwierają trzy dodatkowe programy, bo gdy okno wie, jak trzymać jeden blok, potrafi trzymać każdy z nich.
Trzy decyzje, z których wynika cały program
{ "theme": "tokyo-night", "look": "soft", "term": { "font": "JetBrains Mono", "fontSize": 13 }, "window": { "opacity": 0.96, "quakeKey": "cmd+`", "restoreSession": true }, "signals": { "done": { "sound": "Glass" }, "notice": true }} // Save the file. The window redraws. Nothing asks for a restart.{ "name": "Tokyo Night", "light": false, "app.bg": "#21222e", "app.fg": "#c0caf5", "app.accent": "#8db0ff", "term.bg": "#1a1b26", "term.fg": "#c0caf5", "term.cursor": "#7aa2f7", "term.black": "#15161e", "term.red": "#f7768e", "term.green": "#9ece6a", "term.yellow": "#e0af68", "term.blue": "#7aa2f7", "term.magenta": "#bb9af7"} // An excerpt. The whole file has all sixteen terminal colours, the selection and the tab strip.{ "cmd+k": "app.commands", "cmd+d": "block.split", "cmd+shift+d": "block.split-down", "cmd+shift+v": "voice.dictate", "cmd+shift+r": "voice.read", "cmd+shift+2": "block.to-tab:2"} // The macOS menu bar is built from this same file.{ "name": "Essentials only", "panels": [ { "kind": "cpu", "title": "PROCESSOR" }, { "kind": "mem", "title": "MEMORY" }, { "kind": "procs", "title": "PROCESSES", "rows": 10 } ]}To są prawdziwe pliki, w prawdziwym folderze. Otwórz jeden, zmień linię, zapisz, a okno przerysuje się w trakcie działania.
Każde ustawienie to plik
Żadnej bazy danych, żadnego konta, żadnego ukrytego stanu. ~/.config/vobuda przechowuje czytelny JSON, obserwowany podczas działania programu: zapisz plik, a okno się przerysuje. Motywy, wyglądy, skórki monitora, przyciski doku, opisy agentów, skróty, projekty. Folder ustawień może być repozytorium git, zapisuje się jako jedno archiwum i przywraca na innym Macu.
Pięć dróg do jednego działania
Przycisk, klawisz, pasek menu macOS, Cmd+K i linia poleceń nazywają to samo działanie w jednym słowniku. Nie pięć implementacji, jedna. Dlatego agent może przestawić twoje okno komendą vobuda do block.split-down, a ty dokładnie odczytasz, co zrobił, i dlatego testy interfejsu prowadzą cały program przez jego własną linię poleceń.
Agent opisuje sam siebie
Sesje pochodzą z własnych plików agenta. Modele pochodzą z jego własnej instalacji, a w przypadku Codex z jego własnego selektora. Wysiłek pochodzi z używanego modelu. Tryb uprawnień Claude Code jest odczytywany z jego ekranu i zmieniany przez wciśnięcie jego własnego klawisza. Nic tu nie jest naszą listą cudzych modeli, bo taka lista starzeje się w dniu wydania nowego modelu.
Vibe coding, ze sterowaniem pod ręką
Jeśli spędzasz dzień na zlecaniu pracy agentowi i czytaniu tego, co wraca, to właśnie ta część się zmienia.
-
Komendy ukośnika Claude Code, jako menu
Jego wbudowane komendy, między innymi /compact, /clear, /model, /effort, /cost, /context, /resume, /rewind, /memory, /agents, /mcp i /status, każda wypisana z opisem działania, w twoim języku. Agent rysuje własne menu klawiszami strzałek, tam gdzie mysz w ogóle nie sięga. To zwykłe listy rozwijane, narysowane przez nas, nad działającym agentem.
-
Każda umiejętność, którą faktycznie ma ten folder
Pogrupowane według pochodzenia i policzone: twoje własne, zespołu, wszystko, co przyniosła wtyczka. Sześćdziesiąt umiejętności z sześciu źródeł to lista, którą możesz przejrzeć, zamiast nazwy, którą musisz zapamiętać. Umiejętności Claude Code pochodzą z ~/.claude/skills i pasującego folderu wewnątrz projektu.
-
Poprzednie sesje według pierwszej linii
Odczytane z własnych plików agenta, wraz z czasem uruchomienia każdej z nich. New rozpoczyna nową, continue podejmuje ostatnią, a każdą starszą otwiera się po jej pierwszym zdaniu, bo tak człowiek naprawdę zapamiętuje rozmowę.
-
Modele, których może używać twoje konto
Opus z kontekstem miliona tokenów, modele, o których Claude Code ostatnio usłyszał, że twoje konto może z nich korzystać, potem Sonnet i Haiku, każdy z poziomami wysiłku, które obsługuje. Oba przyciski niosą wartość, a nie słowo model, bo są odczytywane z własnej linii statusu agenta, a nasze założenie stałoby się nieaktualne w chwili, gdy zmienisz to wewnątrz agenta.
-
Co może robić bez pytania
Tryby Claude Code: decyduje samodzielnie, akceptuje edycje, pyta przed każdym krokiem, tylko planuje. Odczytywane z jego własnego ekranu i zmieniane wciśnięciem jego własnego klawisza tyle razy, ile trzeba, zamiast być naszym ustawieniem, które mogłoby po cichu rozmijać się z prawdą.
Wszystko, co potrafi, na jednej liście
Przy tylu akcjach większość programu jest w praktyce ukryta. Cmd+K to sposób, który odpowiada na pytanie „co to potrafi”, a nie „zrób to”.
-
Uczy skrótów, zamiast je zastępować
Każda linia pokazuje własny skrót. Ktoś, kto sięga po listę dwa razy po to samo działanie, przy trzecim razie zna już klawisz.
-
To nie piąty słownik
Każda linia uruchamia działanie po nazwie, dokładnie tak jak przycisk, klawisz, pasek menu i linia poleceń. Test porównuje wyświetlaną tabelę z listą rdzenia w obu kierunkach: działanie, które istnieje, a nie jest tam oferowane, przerywa budowanie.
-
Ten sam zestaw napędza testy
Testy interfejsu prowadzą cały program przez ten słownik, a nie przez prywatny hak. Dlatego można zaufać linii poleceń i dlatego agent może przestawić twoje okno, a ty dokładnie odczytasz, co zrobił.
Te same nazwy działają nawet bez okna
Każde działanie ma nazwę, a nazwa jest całym interfejsem. Klawisz, przycisk, pasek menu, lista komend i linia poleceń sięgają do tego samego słownika, więc wszystko, co możesz zrobić ręcznie, da się zapisać.
-
Bez portu, bez konfiguracji
Linia poleceń umieszcza jeden mały plik w folderze ustawień, a okno go odczytuje. Nie trzeba otwierać portu ani niczego konfigurować, zanim zadziała pierwsza komenda.
-
Dlatego agent może to prowadzić
Claude Code działający w bloku może podzielić twoje okno, zmienić motyw, otworzyć plik obok siebie i powiedzieć ci, co zrobił, używając tych samych nazw, które sam byś wpisał. Nie potrzebuje uprzywilejowanego haka, bo takiego po prostu nie ma.
-
I dlatego okno potrafi odpowiadać na pytania
Wpisane w dowolnym bloku vobuda,
vobuda statewypisuje w formacie JSON to, co jest faktycznie otwarte: karty, bloki w nich i to, co w każdym działa, oraz motyw. Skrypt, który chce przywrócić twój poranny układ, odczytuje to i odtwarza.
~/dev/vobuda❯vobuda state
{"tabs": [{ "title": "site", "blocks": [{ "agent": "claude", "cwd": "/Users/you/site" }] }], "theme": "tokyo-night", …}
~/dev/vobuda❯vobuda do block.split-down
# the same name the key presses and the menu bar item
~/dev/vobuda❯vobuda theme catppuccin-mocha
# the window redraws; the file it read is yours to edit
~/dev/vobuda❯vobuda where
/Users/you/.config/vobuda
~/dev/vobuda❯Co się dzieje, gdy nie patrzysz
Gdy cię nie było
Za każdym razem, gdy agent się zatrzymuje, zachowywana jest jedna linia: który blok, o co poproszono, kiedy skończył, ile to trwało. Pogrupowane według bloku, od najnowszych, z oznaczeniem przy krawędzi tego, czego jeszcze nie widziałeś. Treść zlecenia jest odczytywana z ekranu agenta i zostaje pusta, gdy nie da się jej odczytać, bo domysł w zapisie jest gorszy niż luka. Przechowywanych jest pięćdziesiąt wpisów na okno, więc „gdy mnie nie było” obejmuje też „gdy spałem”.
Limit użycia i Mac, który chce zasnąć
Gdy Claude Code zatrzymuje się na limicie użycia i sam nie zaczął czekać, pasek oferuje jeden przycisk otwierający własne menu Claude Code dla limitu, gdzie czekanie i kontynuowanie należy do ciebie. Vobuda niczego od siebie nie wysyła. Osobno możesz utrzymać Maca w stanie czuwania przez wybrany czas, od pół godziny do dwunastu godzin, z ustawień lub jedną akcją, a odznaka na pasku kart pokazuje to wstrzymanie i pozwala je zwolnić.
Sygnały, na które można zareagować
Agent, który skończył lub czeka na pozwolenie, pulsuje odznaką na swojej karcie, odtwarza wybrany przez ciebie dźwięk i wysyła powiadomienie systemowe, gdy Vobuda nie jest oknem na pierwszym planie. Znika przy twoim pierwszym działaniu w oknie, kliknięciu, klawiszu lub przewinięciu, a nie gdy kursor po prostu przejedzie nad odznaką.
Upuść na niego zrzut ekranu
Przeciągnij plik z Findera na blok, a jego ścieżka zostanie tam wpisana, w cudzysłowie i gotowa do uruchomienia. Upuść zrzut ekranu lub dowolny obraz na blok, w którym działa agent, a agent dostanie obrazek, dokładnie tak, jak chcą go otrzymywać Claude Code i Codex. Przeciągnij go prosto z miniatury w rogu ekranu, nie trzeba niczego wcześniej zapisywać.
Monitor systemu, w tym samym oknie
Dwanaście rodzajów paneli, a to, które widzisz, określa plik, a nie ekran zaprojektowany przez kogoś raz na zawsze.
-
Liczby są wobec siebie szczere
Wartość, którą system szacuje, a nie mierzy, jest rysowana z tyldą, a brakujący sprzęt daje brakującą wartość, a nie zero. Komputer bez dedykowanego GPU nie dostaje panelu GPU pokazującego zero procent.
-
Oba adresy, każdy z przyciskiem kopiowania
Panel podaje najpierw adres widziany przez internet, a poniżej adres, jaki ten komputer ma we własnej sieci. Pyta tylko wtedy, gdy panel jest widoczny na ekranie, mniej więcej raz na dziesięć minut, albo co trzydzieści sekund, dopóki nie jest znany żaden adres, a zapytanie nie niesie żadnych informacji o komputerze.
-
Układane przeciąganiem
Panele monitora, przyciski doku i elementy paska agenta są chwytane i przenoszone na swoje miejsce tym samym gestem, a wiersz chwyta się za uchwyt po lewej stronie, więc przeciąganie nigdy nie kradnie słowa, które chciałeś zaznaczyć.
Co opuszcza twój komputer
Prawie nic, a każdą z tych rzeczy warto nazwać wprost, zamiast chować w regulaminie.
| Co | Dokąd trafia |
|---|---|
| Twoja mowa | Rozpoznawana na komputerze przez własny system operacyjny, przy czym rozpoznawanie na urządzeniu jest wymagane, a nie tylko preferowane. Język, który wymagałby sieci, zostaje odrzucony, z instrukcją jego lokalnej instalacji. |
| Twoje pliki, ustawienia i historia | Zostają na komputerze. Nie ma konta ani naszej synchronizacji. Jedyna kopia, która wychodzi, to kopia ustawień, którą Mac trzyma w iCloud Drive, domyślnie włączona, przez Apple, z jednym przełącznikiem, który ją wyłącza. |
| Błędy | Zapisywane tam, gdzie wystąpiły, oczyszczane przed zapisem i nigdzie nie wysyłane, dopóki tego nie włączysz. Potem najwyżej raz dziennie, do naszego odbiornika, z losowym numerem tego komputera i nigdy z jego nazwą. |
| Raz dziennie | Czy vobuda ma nowszą wersję, z vobuda.com lub GitHuba; czy mają ją Claude Code i Codex, z npm; oraz katalog dodatków. |
| Panel adresu | Gdy jest na ekranie, mniej więcej jedno zapytanie co dziesięć minut o adres widziany przez internet. |
Te dwa ostatnie nie niosą żadnych informacji o tobie ani o komputerze. Jedno dodatkowe zapytanie, wykonywane na Macu z Claude Code co pięć minut, gdy pasek agenta jest na ekranie, pyta Anthropic o limity twojego konta, używając logowania, które Claude Code trzyma w twoim Pęku kluczy; token trafia wyłącznie do Anthropic. Nie ma analityki ani raportu użycia, nie jako ustawienie, które można wyłączyć, ale jako kod, który po prostu nie istnieje. Strona prywatności wymienia każde zapytanie.
Terminal na Maca, w którym każde ustawienie to plik
Wbudowane motywy znajdują się wewnątrz pliku binarnego, a folder ustawień je nadpisuje, więc aktualizacja przynosi nowe kolory bez nadpisywania niczego, co edytowałeś. Program dostarcza dwadzieścia pięć palet terminala, dwie z nich stworzone z myślą o zaburzeniach widzenia barw i sprawdzane testem symulującym trzy ich formy przed wydaniem. Wybór motywu pokazuje kontrast wybieranego motywu i to, jak rozróżnialne są jego kolory dla osoby z zaburzeniami widzenia barw, bo motyw, którego nie da się odczytać, nie jest motywem.
Dwadzieścia dziewięć wyglądów okna decyduje o kształcie okna, a nie o jego kolorach: narożniki, cienie, kolory paneli, przezroczystość i to, czy dok w ogóle jest rysowany. Stwórz własny jednym przyciskiem, na bazie aktualnie używanego wyglądu, a stanie się on plikiem w twoim folderze wyglądów, tak jak każdy inny. Wszystko, co maluje jeden wygląd, oddaje kolejny, bo koloru, którego nie można zdjąć, nikt nie powinien móc nałożyć.
Nic nigdy nie prosi o restart. Folder ustawień jest obserwowany, a teraz obejmuje to również dwie rzeczy należące do rdzenia: pasek menu macOS i globalny klawisz okna rozwijanego. Test odczytuje każdą podpowiedź na ekranie ustawień i przerywa budowanie, jeśli pojawi się słowo restart.
Plik otwiera się obok powłoki
Ścieżka pojawia się w wyjściu, trzeba zmienić dwie linie, a do tej pory oznaczało to wyjście do edytora i powrót z utraconym kontekstem powłoki.
-
Zapisywanie jest świadome
Nic nie jest zapisywane, dopóki nie wciśniesz Cmd+S. Edytor, który zapisuje w trakcie pisania, sprawdza się w aplikacji do notatek, ale nie obok działającej powłoki.
-
Odmowy liczą się tak samo jak zapis
Plik zmieniony na dysku od chwili otwarcia nie zostaje nadpisany. Plik binarny nie jest pokazywany jako zniekształcony tekst. Folder w ogóle się nie otwiera, a zamknięcie edytowanego pliku pyta o potwierdzenie.
-
Znajdowanie pliku
Wyszukiwanie po nazwie poniżej folderu, w którym się znajdujesz, a każdy wynik podaje dwa foldery, w których leży, bo sama nazwa nie odróżni dwóch plików index.ts. Pomija node_modules, .git i podobne oraz nie robi nic przy zapytaniu krótszym niż dwie litery.
Kolor, który da się naprawdę odczytać
Dwadzieścia pięć palet, dwadzieścia dziewięć wyglądów okna i wybór, który mówi ci prawdę o obu.
-
Dwie palety stworzone z myślą o zaburzeniach widzenia barw
Sprawdzane testem symulującym trzy ich formy przed wydaniem. Motyw, którego nie da się odczytać, nie jest motywem.
-
Wygląd, który tworzysz sam
Zacznij od aktualnie używanego wyglądu, edytuj jego kolory bezpośrednio w tej sekcji, a stanie się plikiem w twoim folderze wyglądów, tak jak każdy inny. Wszystko, co maluje jeden wygląd, oddaje kolejny.
-
Nic nie prosi o restart
Nigdy. Folder ustawień jest obserwowany, w tym pasek menu macOS i globalny klawisz okna rozwijanego, należące do rdzenia. Test odczytuje każdą podpowiedź na ekranie ustawień i przerywa budowanie, jeśli pojawi się słowo restart.
I wszystko inne, co musi pomieścić okno
Blok to blok. Gdy okno wie, jak trzymać jeden, potrafi trzymać każdy z nich. To, co jest zbyt duże, by należeć do wszystkich, przychodzi jako dodatek z własnego katalogu vobudy, instalowany i usuwany w całości jednym naciśnięciem: Design, żeby wskazać żywą stronę i powiedzieć, co zmienić, oraz Director, menedżer, który prowadzi naradę, zatrudnia agentów potrzebnych do zadania i oddaje ci wynik.
Plik otwarty obok powłoki
Kolorowanie dla 227 rodzajów plików, wzięte z własnego motywu terminala, więc otwarty plik wygląda tak, jakby pasował do powłoki, która go nazwała. Wyszukiwanie w całym projekcie, otwieranie pliku przez wpisanie części jego nazwy, kilka kursorów naraz. Nic nie jest zapisywane, dopóki nie wciśniesz Cmd+S, plik zmieniony na dysku pod tobą nie zostaje nadpisany, a plik binarny jest odrzucany zamiast pokazywany jako szum.
Wszystko, co potrafi, na jednej liście
Cmd+K otwiera wszystkie akcje jako listę, w którą możesz wpisywać. Litery dopasowują się w kolejności, więc „spld” znajdzie „Split down”, a każda linia pokazuje własny skrót, dzięki czemu uczysz się klawiszy. Test porównuje tę listę ze słownikiem rdzenia w obu kierunkach: akcja, która istnieje, a nie jest tam oferowana, przerywa budowanie.
Okno w stylu quake
Ustaw jeden globalny klawisz, a terminal zsunie się z góry ekranu; ten sam klawisz go ukrywa i oddaje fokus tam, skąd go wywołałeś. Dopóki nie wybierzesz klawisza, żaden nie jest ustawiony.
Strona internetowa jako blok
Strona otwiera się w układzie tak jak wszystko inne, z własnym paskiem adresu, zakładkami i stroną startową, i wraca razem z sesją. To ty decydujesz, gdzie otwiera się przeglądarka agenta.
Odczytaj odpowiedź na głos
Na Macu Cmd+Shift+R odczytuje na głos ostatnią odpowiedź agenta, wykorzystując systemowe głosy. Czytana jest odpowiedź, nie ekran: elementy interfejsu, wskaźnik ładowania i pasek podpowiedzi są pomijane, ścieżka zamienia się w samą nazwę pliku, a czytanie kończy się na komendzie, która wygenerowała odpowiedź.
Projekty
Projekt to okno z własnymi kartami, własnym folderem, własnym motywem i własnym dokiem, przechowywane jako plik w folderze workspaces i otwierane z ustawień, menu lub linii poleceń.
W skrócie
- Platforma
- macOS 10.15 i nowszy, osobny pakiet dla Apple silicon i osobny dla Intel, a właściwy wybiera wiersz instalacji; Linux jako .deb lub AppImage dla Intel/AMD i ARM
- Cena
- Za darmo, zarówno do użytku prywatnego, jak i komercyjnego
- Konto
- Brak
- Zbudowany na
- Rust, Tauri 2, React 19, xterm.js, domyślnie rysowany jako tekst, z renderowaniem GPU jako opcją
- Ustawienia
- Czytelny JSON w ~/.config/vobuda, wczytywany na żywo, w dziesięciu sekcjach z wyszukiwaniem po każdym ustawieniu
- Interfejs
- 40 języków, w tym pisane od prawej do lewej, każdy z własnym przewodnikiem
- Motywy
- 25 palet terminala, 29 wyglądów okna, własne skórki monitora
- Instalacja
- Na Macu jedna linia, na świeżym Macu bez hasła; na Linuksie .deb lub AppImage
- Podpis
- Apple Developer ID, notaryzowany i z dołączonym biletem
- Kod źródłowy
- Niepublikowany. Zobacz licencję
Pytania, które ludzie zadają przed instalacją
Czy Vobuda jest darmowa?
Tak, zarówno do użytku komercyjnego, jak i prywatnego. Nie ma wersji próbnej, płatnego planu ani konieczności zakładania konta. Czego licencja nie pozwala, to przekazywania programu dalej: rozpowszechniania kopii, sprzedawania go, oferowania jako usługi ani rozkładania na części.
Czy Vobuda jest open source?
Nie. Jest darmowa, ale zamknięta: udostępniana jest gotowa wersja, a kod źródłowy nie jest publikowany. Publiczne repozytorium zawiera README, changelog, licencję i liczby z tej strony.
Czy macOS ostrzeże mnie przy otwieraniu?
Nie. Wersja jest podpisana Apple Developer ID i notaryzowana, a instalator ma dołączony bilet, więc Mac, który widzi ją pierwszy raz, otwiera ją bez ostrzeżeń. Wcześniejsze wersje były podpisane naszym własnym certyfikatem i ostrzeżenie się pojawiało; skończyło się to na wersji 0.1.1.
Czy działa na Makach z Intelem?
Tak. Jest osobny pakiet dla Apple silicon i osobny dla Intel, wiersz instalacji sam wybiera właściwy, a minimalny wymagany system to macOS 10.15.
Czy potrzebuję Claude Code albo Codex, żeby jej używać?
Nie. To przede wszystkim terminal: po dwóch krótkich pytaniach przy pierwszym uruchomieniu otwiera się z jednym blokiem powłoki i niczym więcej. Pasek agenta pojawia się dopiero, gdy w bloku działa agent, i nigdy wcześniej.
Jaki terminal najlepiej współpracuje z Claude Code?
Właściwe pytanie brzmi, co terminal robi ze stanem agenta. Vobuda odczytuje własne sesje, umiejętności, modele, poziomy wysiłku i tryb uprawnień Claude Code i umieszcza je na pasku nad blokiem, więc niczego nie trzeba wpisywać ani zapamiętywać. Nic nie jest pośredniczone ani reimplementowane: pod spodem działa prawdziwy Claude Code z twoimi umiejętnościami, twoją pamięcią i twoimi uprawnieniami.
Czy jest wersja na Linuksa albo Windows?
Linuks tak. Strona pobierania ma pakiet .deb i AppImage dla komputerów Intel/AMD i ARM, dla Ubuntu 22.04+, Debiana 12+, Fedory 36+ i openSUSE Leap 15.6+. Dyktowanie i czytanie na głos działają tylko na macOS. Wersji na Windows nie ma i nie ma daty, którą można by podać.
Co wysyła przez sieć?
Raz dziennie pyta, czy vobuda, Claude Code i Codex mają nowsze wersje, i pobiera katalog dodatków. Gdy panel adresu jest na ekranie, pyta, jaki adres widzi internet. Na Macu z Claude Code, gdy pasek agenta jest na ekranie, co pięć minut pyta Anthropic o limity twojego konta, używając własnego logowania Claude Code. Raporty o usterkach wychodzą tylko wtedy, gdy je włączysz. Nie ma analityki ani raportu użycia, a strona prywatności wymienia każde zapytanie.
Jedna linia ją instaluje, ta sama linia aktualizuje
Bez konta, bez logowania, bez niczego do skonfigurowania, zanim zacznie działać. Albo pobierz podpisany pakiet i kliknij go dwukrotnie.
curl -fsSL https://vobuda.com/install.sh | sh