De Mac-terminal die laat zien wat je agent doet
Claude Code en Codex krijgen een balk met hun model, effort, toestemmingsmodus en eerdere sessies als menu's, in plaats van voorbijscrollende tekst. Elke instelling is een bestand dat je kunt openen. Gratis, geen account, geen telemetrie, op macOS en Linux.
curl -fsSL https://vobuda.com/install.sh | sh - Gratis, voor altijd
- Geen account
- Geen telemetrie
- Ondertekend door Apple
- 40 interfacetalen
- Nooit een account
- 25 terminalpaletten
- Geen telemetrie
- 70+ acties via Cmd+K
- Ondertekend en genotariseerd door Apple
- 227 soorten bestanden gekleurd
- Gratis, voor werk en zakelijk gebruik
- 12 soorten monitorpanelen
- Eén regel om te installeren en bij te werken
- 2000+ controles vóór elke release
- macOS 10.15+ en Linux
Wat de beste terminal voor Mac nu moet kunnen
Terminals zijn ofwel snel en kaal, ofwel comfortabel en gesloten. Geen van beide heeft gemerkt wat er eigenlijk de hele dag in het venster zit.
Twintig jaar lang was de keuze simpel. De snelle terminals bewaren hun configuratie in bestanden die van jou zijn en houden op bij de shell. De comfortabele voegen panelen en gepolijstheid toe, vragen dan om een account en zetten je geschiedenis op iemands server. Je koos welke helft je kon missen.
Toen hield het ding dat de hele dag in de terminal zit op een shell te zijn. Het is een agent: Claude Code, Codex, een lokaal model. En een terminal heeft daar de verkeerde vorm voor. Een agent heeft een model, een effortniveau, een toestemmingsmodus, een sessiegeschiedenis en een status, en dat alles komt binnen als voorbijscrollende tekst, onzichtbaar zodra het voorbij is gescrold. Je eindigt met het lezen van drie schermen om uit te vinden welke van je drie agents op je wacht.
Vobuda is het derde antwoord, gebouwd op drie beslissingen en alles wat daaruit volgt. Alles wat het programma weet is een bestand dat je kunt lezen. Elke actie heeft één naam, hoe je er ook bij komt. De agent is een volwaardig onderdeel van het venster. Daaromheen doet het wat mensen normaal drie extra programma's voor openen, want zodra een venster weet hoe het een blok moet bevatten, kan het elk van hen bevatten.
Drie beslissingen, en het hele programma volgt daaruit
{ "theme": "tokyo-night", "look": "soft", "term": { "font": "JetBrains Mono", "fontSize": 13 }, "window": { "opacity": 0.96, "quakeKey": "cmd+`", "restoreSession": true }, "signals": { "done": { "sound": "Glass" }, "notice": true }} // Save the file. The window redraws. Nothing asks for a restart.{ "name": "Tokyo Night", "light": false, "app.bg": "#21222e", "app.fg": "#c0caf5", "app.accent": "#8db0ff", "term.bg": "#1a1b26", "term.fg": "#c0caf5", "term.cursor": "#7aa2f7", "term.black": "#15161e", "term.red": "#f7768e", "term.green": "#9ece6a", "term.yellow": "#e0af68", "term.blue": "#7aa2f7", "term.magenta": "#bb9af7"} // An excerpt. The whole file has all sixteen terminal colours, the selection and the tab strip.{ "cmd+k": "app.commands", "cmd+d": "block.split", "cmd+shift+d": "block.split-down", "cmd+shift+v": "voice.dictate", "cmd+shift+r": "voice.read", "cmd+shift+2": "block.to-tab:2"} // The macOS menu bar is built from this same file.{ "name": "Essentials only", "panels": [ { "kind": "cpu", "title": "PROCESSOR" }, { "kind": "mem", "title": "MEMORY" }, { "kind": "procs", "title": "PROCESSES", "rows": 10 } ]}Dit zijn de echte bestanden, in de echte map. Open er een, wijzig een regel, sla op, en het venster tekent zichzelf opnieuw terwijl het draait.
Elke instelling is een bestand
Geen database, geen account, geen verborgen status. ~/.config/vobuda bevat leesbare JSON, die tijdens het draaien van het programma wordt gevolgd: sla het bestand op en het venster tekent zichzelf opnieuw. Thema's, looks, monitorskins, dockknoppen, agentbeschrijvingen, sneltoetsen, projecten. Je instellingenmap kan een git-repository zijn, en ze wordt opgeslagen als één archief en hersteld op een andere Mac.
Vijf wegen naar één actie
Een knop, een toets, de macOS-menubalk, Cmd+K en de command line noemen allemaal dezelfde actie uit één woordenboek. Geen vijf implementaties, maar één. Daarom kan een agent je venster herschikken met vobuda do block.split-down en kun jij precies lezen wat hij deed, en daarom sturen de interfacetests het hele programma aan via zijn eigen command line.
De agent beschrijft zichzelf
Sessies komen uit de eigen bestanden van de agent. Modellen komen uit zijn eigen installatie, of bij Codex uit zijn eigen kiezer. Effort komt van het model dat in gebruik is. De toestemmingsmodus van Claude Code wordt van zijn eigen scherm gelezen en gewijzigd door zijn eigen toets in te drukken. Niets hiervan is onze lijst van andermans modellen, want die lijst is verouderd op de dag dat er een nieuw model verschijnt.
Vibe coding, met de bediening onder je hand
Als je de hele dag werk aan een agent overdraagt en leest wat terugkomt, is dit het deel dat verandert.
-
Slash-commando's van Claude Code, als menu
Zijn ingebouwde commando's, onder andere /compact, /clear, /model, /effort, /cost, /context, /resume, /rewind, /memory, /agents, /mcp en /status, elk weergegeven met wat het doet, in je eigen taal. Een agent tekent zijn eigen menu's met pijltjestoetsen, waar een muis ze helemaal niet kan bereiken. Dit zijn gewone dropdowns, door ons getekend, over de agent die draait.
-
Elke skill die deze map werkelijk heeft
Gegroepeerd naar herkomst en geteld: je eigen skills, die van je team, wat een plugin heeft meegebracht. Zestig skills uit zes bronnen is een lijst waar je doorheen kunt bladeren in plaats van een naam die je moet onthouden. Claude Code's skills komen uit ~/.claude/skills en de bijbehorende map binnen het project.
-
Eerdere sessies aan hun eerste regel
Gelezen uit de eigen bestanden van de agent, met het tijdstip waarop elke sessie draaide. Nieuw start er een nieuwe, continue pakt de laatste op, en elke oudere sessie open je aan de hand van zijn eerste zin, want zo onthoudt een mens een gesprek nu eenmaal.
-
De modellen die je account kan gebruiken
Opus met de miljoen-token context, de modellen waarvan Claude Code het laatst hoorde dat je account ze kan gebruiken, dan Sonnet en Haiku, elk met de effortniveaus die het ondersteunt. Beide knoppen tonen de waarde in plaats van het woord model, omdat dit van de eigen statusregel van de agent wordt gelezen en een aanname van onze kant verouderd zou zijn zodra jij het binnen de agent wijzigt.
-
Wat hij mag doen zonder te vragen
De modi van Claude Code: zelf beslissen, bewerkingen accepteren, vóór elke stap vragen, alleen plannen. Gelezen van zijn eigen scherm en gewijzigd door zijn eigen toets zo vaak in te drukken als nodig is, in plaats van een instelling van ons die stilletjes van de waarheid zou kunnen afwijken.
Alles wat het kan doen, in één lijst
Bij zoveel acties blijft het grootste deel van een programma in de praktijk verborgen. Cmd+K is de manier die antwoord geeft op “wat kan het” in plaats van “doe dit”.
-
Het leert je de toetsen in plaats van ze te vervangen
Elke regel toont zijn eigen sneltoets. Wie twee keer naar de lijst grijpt voor dezelfde actie, kent de toets de derde keer uit zijn hoofd.
-
Het is geen vijfde woordenboek
Elke regel voert een actie bij naam uit, precies zoals een knop, een toets, de menubalk en de command line dat doen. Een controle toetst de tabel die het tekent in beide richtingen aan de lijst van de kern: een actie die bestaat en daar niet wordt aangeboden, laat de build falen.
-
Dezelfde set stuurt de tests aan
De interfacetests sturen het hele programma aan via dat woordenboek in plaats van via een privéhaakje. Daarom is de command line te vertrouwen, en daarom kan een agent je venster herschikken terwijl jij precies kunt lezen wat hij deed.
Dezelfde namen werken ook zonder venster
Elke actie heeft een naam, en de naam is de hele interface. Een toets, een knop, de menubalk, de commandolijst en de command line komen uit bij hetzelfde woordenboek, dus alles wat je met de hand kunt doen, kun je ook opschrijven.
-
Geen poort, niets te configureren
De command line zet één klein bestand in de instellingenmap en het venster pikt het op. Er is geen poort om te openen en niets te configureren voordat het eerste commando werkt.
-
Daarom kan een agent het aansturen
Claude Code die in een blok draait, kan je venster splitsen, van thema wisselen, een bestand naast zichzelf openen en je vertellen wat hij deed, met dezelfde namen die jij zou hebben getypt. Hij heeft geen bevoorrecht haakje nodig, want dat bestaat niet.
-
En daarom kan het venster vragen beantwoorden
In elk vobuda-blok getypt print
vobuda statewat daadwerkelijk open staat als JSON: de tabs, de blokken erin en wat er in elk draait, en het thema. Een script dat je ochtendindeling wil terugzetten, leest dit uit en speelt het opnieuw af.
~/dev/vobuda❯vobuda state
{"tabs": [{ "title": "site", "blocks": [{ "agent": "claude", "cwd": "/Users/you/site" }] }], "theme": "tokyo-night", …}
~/dev/vobuda❯vobuda do block.split-down
# the same name the key presses and the menu bar item
~/dev/vobuda❯vobuda theme catppuccin-mocha
# the window redraws; the file it read is yours to edit
~/dev/vobuda❯vobuda where
/Users/you/.config/vobuda
~/dev/vobuda❯Wat er gebeurt terwijl je niet kijkt
Terwijl je weg was
Elke keer dat een agent stopt, wordt één regel bewaard: welk blok, wat er werd gevraagd, wanneer het klaar was, hoe lang het duurde. Gegroepeerd per blok, nieuwste eerst, met een markering langs de rand voor wat je nog niet hebt gezien. Het verzoek wordt van het eigen scherm van de agent gelezen en blijft leeg als het niet te lezen is, want een gok in een logboek is erger dan een gat. Er worden er vijftig bewaard, per venster, dus “terwijl ik weg was” ook “terwijl ik sliep” omvat.
Een gebruikslimiet, en een Mac die wil slapen
Als Claude Code stopt op een gebruikslimiet en niet zelf is gaan wachten, biedt de balk één knop die het eigen menu van Claude Code voor de limiet opent, waar wachten en doorgaan aan jou is. Vobuda stuurt zelf niets. Los daarvan kun je de Mac wakker houden voor een tijd die je kiest, van een half uur tot twaalf uur, vanuit de instellingen of met één actie, en een badge op de tabbalk toont het vasthouden en laat het los.
Signalen waar je iets mee kunt
Een agent die klaar is, of op toestemming wacht, laat een badge op zijn tab pulseren, speelt een geluid af dat jij hebt gekozen en stuurt een systeemmelding wanneer Vobuda niet het venster op de voorgrond is. De badge verdwijnt bij je eerste actie in het venster, een klik, een toets of een scroll, niet doordat de cursor er toevallig overheen beweegt.
Zet er een screenshot op
Sleep een bestand uit Finder naar een blok en het pad wordt daar getypt, tussen aanhalingstekens en klaar om uit te voeren. Zet een screenshot of een andere afbeelding op het blok waarin de agent draait en de agent krijgt de afbeelding, precies zoals Claude Code en Codex er een aangereikt willen krijgen. Sleep het direct vanuit de miniatuur in de hoek van het scherm; er hoeft niets eerst te worden opgeslagen.
Een systeemmonitor, in hetzelfde venster
Twaalf soorten panelen, en welke daarvan je ziet is een bestand, geen scherm dat iemand ooit heeft ontworpen.
-
De cijfers zijn eerlijk over zichzelf
Een waarde die het systeem schat in plaats van meet, wordt getekend met een tilde, en ontbrekende hardware levert een ontbrekende waarde op in plaats van een nul. Een machine zonder losse GPU krijgt geen GPU-paneel dat nul procent aangeeft.
-
Beide adressen, elk met een kopieerknop
Het paneel toont eerst het adres dat het internet ziet, en daaronder het adres dat deze machine op haar eigen netwerk heeft. Het vraagt alleen terwijl het paneel op het scherm staat, ongeveer eens per tien minuten, of elke dertig seconden zolang er nog geen adres bekend is, en het verzoek bevat niets over de machine.
-
Ingedeeld door te slepen
De panelen van de monitor, de knoppen van het dock en de onderdelen van de agentbalk worden allemaal met hetzelfde gebaar opgepakt en op hun plek gezet, en een rij pak je op aan de greep links, zodat een sleepbeweging nooit een woord steelt dat je juist wilde selecteren.
Wat je machine verlaat
Bijna niets, en elk van deze zaken verdient het om gewoon benoemd te worden in plaats van weggestopt in een beleidsdocument.
| Wat | Waar het naartoe gaat |
|---|---|
| Je spraak | Herkend op de machine zelf door het eigen framework van het systeem, waarbij herkenning op het toestel wordt vereist in plaats van slechts de voorkeur. Een taal die het netwerk nodig zou hebben, wordt geweigerd, met instructies om hem lokaal te installeren. |
| Je bestanden, instellingen en geschiedenis | Blijven op de machine. Er is geen account en geen sync van ons. De ene kopie die de machine wel verlaat, is de kopie van de instellingen die een Mac in iCloud Drive bewaart, standaard aan, via Apple, met één schakelaar om het uit te zetten. |
| Fouten | Vastgelegd waar ze zich voordoen, gezuiverd voordat ze worden weggeschreven, en nergens naartoe verzonden totdat jij het inschakelt. Dan hoogstens eens per dag naar onze ontvanger, met een willekeurig nummer voor deze machine en nooit met zijn naam. |
| Eén keer per dag | Of vobuda een nieuwere versie heeft, van vobuda.com of GitHub; of Claude Code en Codex die hebben, van npm; en de add-oncatalogus. |
| Het adrespaneel | Terwijl het op het scherm staat, ongeveer één verzoek per tien minuten dat vraagt welk adres het internet ziet. |
De laatste twee bevatten niets over jou of de machine. Eén verzoek meer, op een Mac met Claude Code elke vijf minuten zolang er een bedieningsbalk op het scherm staat, vraagt bij Anthropic naar de limieten van je account, met de inlog die Claude Code in je sleutelhanger bewaart; het token gaat alleen naar Anthropic. Er is geen analytics en geen gebruiksrapport, niet als instelling die je kunt uitschakelen maar als code die simpelweg niet bestaat. De privacypagina noemt elk verzoek.
Een Mac-terminal die elke instelling in een bestand bewaart
Ingebouwde thema's zitten in het programma zelf en de instellingenmap overschrijft ze, zodat een update nieuwe kleuren meebrengt zonder iets te overschrijven dat jij hebt bewerkt. Er worden vijfentwintig terminalpaletten meegeleverd, waarvan twee speciaal gemaakt voor kleurenblindheid en gecontroleerd door een test die drie vormen ervan simuleert voordat ze worden uitgebracht. De themakiezer geeft het contrast van het gekozen thema weer en hoe onderscheidbaar de kleuren zijn voor een kleurenblinde lezer, want een thema dat niet te lezen is, is geen thema.
Negenentwintig window-looks bepalen de vorm van het venster in plaats van zijn kleuren: hoeken, schaduwen, paneelkleuren, transparantie, en of het dock überhaupt getekend wordt. Maak er met één knop zelf een, uitgaande van de look die in gebruik is, en het wordt een bestand in je looksmap net als elk ander. Alles wat een look tekent, geeft de volgende look weer terug, want een kleur die je niet kunt uitzetten, is een kleur die niemand had mogen aanzetten.
Niets vraagt om een herstart. Nooit. De instellingenmap wordt gevolgd, en dat omvat nu ook de twee dingen die de kern beheert, de macOS-menubalk en de globale toets van het uitklapvenster. Een controle leest elke hint in het instellingenscherm en laat de build falen op het woord herstart.
Een bestand opent naast de shell
Er verschijnt een pad in de uitvoer, twee regels moeten veranderen, en tot nu toe betekende dat weggaan naar een editor en terugkomen terwijl de context van de shell verloren was gegaan.
-
Opslaan is een bewuste handeling
Er wordt niets weggeschreven totdat je Cmd+S indrukt. Een editor die schrijft terwijl je typt is prima in een notitie-app en een slecht idee naast een shell die aan het draaien is.
-
De weigeringen zijn net zo belangrijk als het schrijven
Een bestand dat op schijf is gewijzigd sinds het werd geopend, wordt niet overschreven. Een binair bestand wordt niet getoond als verminkte tekst. Een map wordt helemaal niet geopend, en het sluiten van een bewerkt bestand vraagt eerst om bevestiging.
-
Een bestand vinden
Zoek op naam binnen de map waarin je je bevindt, en elk resultaat vermeldt in welke twee mappen het zich bevindt, want een naam alleen kan twee bestanden index.ts niet uit elkaar houden. Het slaat node_modules, .git en dergelijke over, en doet helemaal niets bij minder dan twee letters.
Kleur die je echt kunt lezen
Vijfentwintig paletten, negenentwintig window-looks, en een kiezer die je de waarheid over beide vertelt.
-
Twee paletten gemaakt voor kleurenblindheid
Gecontroleerd door een test die drie vormen ervan simuleert voordat ze worden uitgebracht. Een thema dat niet te lezen is, is geen thema.
-
Een look die je zelf maakt
Begin bij de look die in gebruik is, bewerk de kleuren ervan in de sectie zelf, en het wordt een bestand in je looksmap net als elk ander. Alles wat een look tekent, geeft de volgende look weer terug.
-
Niets vraagt om een herstart
Nooit. De instellingenmap wordt gevolgd, inclusief de macOS-menubalk en de globale toets van het uitklapvenster, die door de kern worden beheerd. Een controle leest elke hint in het instellingenscherm en laat de build falen op het woord herstart.
En al het andere dat een venster moet kunnen bevatten
Een blok is een blok. Zodra het venster er een kan bevatten, kan het ze allemaal bevatten. Wat te groot is om van iedereen te zijn, komt als add-on uit de eigen catalogus van vobuda, in zijn geheel geïnstalleerd en met één druk verwijderd: Ontwerp, om naar een live pagina te wijzen en te zeggen wat er moet veranderen, en Directeur, een manager die een vergadering houdt, de agents inhuurt die een taak nodig heeft en je het resultaat overhandigt.
Een geopend bestand naast de shell
Kleuring voor 227 soorten bestanden, overgenomen uit het eigen thema van de terminal zodat een geopend bestand eruitziet alsof het thuishoort naast de shell die het noemde. Zoeken over het hele project, een bestand openen door een deel van zijn naam te typen, meerdere cursors. Er wordt niets weggeschreven totdat je Cmd+S indrukt, een bestand dat onder je op schijf is gewijzigd wordt niet overschreven, en een binair bestand wordt geweigerd in plaats van getoond als ruis.
Alles wat het kan doen, in één lijst
Cmd+K opent elke actie als een lijst waarin je kunt typen. De letters matchen op volgorde, dus “spld” vindt “Split down”, en elke regel toont zijn eigen sneltoets, en daar leer je de toetsen. Een controle toetst die lijst in beide richtingen aan het woordenboek van de kern: een actie die bestaat en daar niet wordt aangeboden, laat de build falen.
Een quake-venster
Stel één globale toets in en de terminal zakt vanaf de bovenkant van het scherm naar beneden; dezelfde toets verbergt hem weer en geeft de focus terug aan waar je hem vandaan hebt opgeroepen. Er is geen toets ingesteld totdat je er een kiest.
Een webpagina als blok
Een pagina opent in de indeling net als al het andere, met zijn eigen adresbalk, bladwijzers en startpagina, en komt terug met de sessie. Waar de browser van een agent opent, bepaal jij.
Laat het antwoord voorlezen
Op een Mac leest Cmd+Shift+R het laatste antwoord van de agent hardop voor met de eigen stemmen van het systeem. Wat wordt voorgelezen is het antwoord, niet het scherm: de omlijsting, de spinner en de hintbalk worden overgeslagen, een pad wordt zijn bestandsnaam, en het voorlezen stopt bij het commando dat het antwoord heeft geproduceerd.
Projecten
Een project is een venster met zijn eigen tabs, zijn eigen map, zijn eigen thema en zijn eigen dock, bewaard als een bestand in de map workspaces en geopend vanuit de instellingen, het menu of de command line.
In het kort
- Platform
- macOS 10.15 en nieuwer, een pakket voor Apple silicon en een voor Intel, en de installatieregel kiest het juiste; Linux als .deb of AppImage voor Intel/AMD en ARM
- Prijs
- Gratis, voor zowel persoonlijk als commercieel gebruik
- Account
- Geen
- Gebouwd met
- Rust, Tauri 2, React 19, xterm.js, standaard als tekst getekend met GPU-rendering als optie
- Instellingen
- Leesbare JSON in ~/.config/vobuda, hot-reloaded, in tien secties met een zoekfunctie over elke instelling
- Interface
- 40 talen, inclusief rechts-naar-links, elk met een eigen handleiding
- Thema's
- 25 terminalpaletten, 29 window-looks, eigen monitorskins
- Installatie
- Op een Mac één regel, zonder wachtwoord op een verse Mac; op Linux een .deb of een AppImage
- Handtekening
- Apple Developer ID, genotariseerd, met het ticket aan het pakket gehecht
- Broncode
- Niet gepubliceerd. Zie de licentie
Vragen die mensen stellen voordat ze het installeren
Is Vobuda gratis?
Ja, en voor commercieel gebruik net zo goed als persoonlijk. Er is geen proefperiode, geen betaalde laag en geen account nodig. Wat de licentie niet toestaat is het programma doorgeven: een kopie verspreiden, het verkopen, het als dienst aanbieden of het uit elkaar halen.
Is Vobuda open source?
Nee. Het is gratis maar gesloten: wat wordt uitgedeeld is de build, en de broncode wordt niet gepubliceerd. De publieke repository bevat de README, de changelog, de licentie en de afbeeldingen op deze pagina.
Waarschuwt macOS me als ik het open?
Nee. De build is ondertekend met een Apple Developer ID en genotariseerd, en het ticket zit aan het installatieprogramma gehecht, dus een Mac die het nog nooit heeft gezien opent het zonder waarschuwing. Eerdere versies waren ondertekend met ons eigen certificaat en waarschuwden wel; dat eindigde bij 0.1.1.
Werkt het op Intel Macs?
Ja. Er is een pakket voor Apple silicon en een voor Intel, de installatieregel kiest zelf het juiste, en het minimum is macOS 10.15.
Heb ik Claude Code of Codex nodig om het te gebruiken?
Nee. Het is in de eerste plaats een terminal: na twee korte vragen bij de eerste start opent het met één shellblok en verder niets. De bedieningsbalk verschijnt zodra er een agent in een blok draait, en nooit eerder.
Welke terminal werkt het beste met Claude Code?
De echte vraag is wat een terminal doet met de status van een agent. Vobuda leest de eigen sessies, skills, modellen, effortniveaus en toestemmingsmodus van Claude Code uit en zet ze op een balk boven het blok, zodat niets ervan getypt of onthouden hoeft te worden. Er wordt niets doorgesluisd en niets opnieuw geïmplementeerd: eronder draait de echte Claude Code, met jouw skills, jouw geheugen en jouw toestemmingen.
Is er een Linux- of Windows-versie?
Linux, ja. De downloadpagina heeft een .deb en een AppImage voor Intel/AMD- en ARM-machines, voor Ubuntu 22.04+, Debian 12+, Fedora 36+ en openSUSE Leap 15.6+. Dicteren en voorlezen bestaan alleen op macOS. Er is geen Windows-build, en daar is ook geen datum voor te geven.
Wat verstuurt het over het netwerk?
Eén keer per dag vraagt het of vobuda, Claude Code en Codex nieuwere versies hebben en haalt het de add-oncatalogus op. Terwijl het adrespaneel op het scherm staat, vraagt het welk adres het internet ziet. Op een Mac met Claude Code vraagt het, zolang er een bedieningsbalk op het scherm staat, elke vijf minuten aan Anthropic naar de limieten van je account, met de eigen inlog van Claude Code. Foutrapporten gaan alleen als je ze aanzet. Er is geen analytics en geen gebruiksrapport, en de privacypagina noemt elk verzoek.
Eén regel installeert het, en diezelfde regel werkt het bij
Geen account, geen inloggen, niets te configureren voordat het werkt. Of neem het ondertekende pakket en dubbelklik erop.
curl -fsSL https://vobuda.com/install.sh | sh