Codex vs Claude Code, vanuit de bestanden op je schijf

Het meeste dat over Codex vs Claude Code geschreven wordt, is een benchmark op iemands laptop, en binnen een maand verouderd, omdat beide sneller nieuwe modellen uitbrengen dan wie dan ook erover kan schrijven. Deze pagina doet dat niet. Of de één betere code schrijft dan de ander is een vraag over modellen op de dag dat je het vraagt, en we gaan niet doen alsof we dat kunnen beslechten.

Wat we je wel kunnen vertellen, is waar de twee programma's uit bestaan, want Vobuda moest beide doorgronden om voor allebei een bedieningsbalk te kunnen tekenen. Waar elk zijn sessies bewaart, wat het noemt als je er een hervat, waar zijn modellenlijst staat, hoe het aankondigt in welke modus het zich bevindt. Dat zijn feiten op je eigen schijf, ze veranderen langzaam, en ze bepalen hoe elk van de twee past in een werkdag.

Kort samengevat: Claude Code is van de twee het meest doorzichtig van buitenaf. Het schrijft zijn modellen naar een bestand, bewaart zijn sessies in een map per project en gebruikt een vlag om er een te hervatten. Codex houdt meer voor zichzelf. Het wisselt van model via een eigen kiezer, dus het eerlijke antwoord is om die kiezer te openen en te lezen wat hij toont in plaats van een lijst te tonen die toch fout zal zijn.

In de praktijk kiest niemand er één en verwijdert de ander. De één is beter in waar je dit uur mee bezig bent, de ander heeft de sessie waarin je iets anders deed, en beide hebben gebruikslimieten die op ongelegen momenten opduiken. Waar het om gaat, is of het iets kost om ze allebei tegelijk te draaien.

In Vobuda kost dat niets. Twee blokken in één tab, of twee tabs, elk met een eigen balk die zijn eigen agent uitleest, elk met een eigen model en effort in beeld, en de toestemmingsmodus van Claude Code ernaast. Beide geven hun signalen op dezelfde manier door aan het venster, dus een badge, een geluid en een melding betekenen hetzelfde ongeacht wie ze veroorzaakte, en het overzicht van wat er gebeurde terwijl je weg was, toont ze naast elkaar, gegroepeerd per blok.

Geen van beide is gekoppeld via een instellingensectie of een schakelaar, want een signaal dat je eerst moet configureren voordat het werkt, is geen functie, het is huiswerk. Ze koppelen zichzelf bij het opstarten, en de Integratie-knop op de tabbalk zet de koppelingen opnieuw neer voor een agent die al draaide. Bestaande hooks van derden blijven gewoon staan, en alles wat al op een gebeurtenis zit te wachten, wordt meteen na de onze aangeroepen.