Claude Code, met een bedieningsbalk in plaats van scrollback
De echte Claude Code, met jouw skills, jouw geheugen en jouw permissies, draaiend in een blok van het venster. Daarboven alles wat hij van zichzelf weet, getekend als menu's die je met de muis kunt gebruiken.
Waarom een Claude Code desktop-app het verkeerde idee is, en wat je in plaats daarvan moet bouwen
Om de paar weken begint iemand aan een Claude Code desktop-app: een chatvenster met een eigen client, een eigen sessieopslag en een eigen modellenlijst. Het werkt een maand lang. Dan brengt Anthropic een model uit, verandert een flag, verplaatst waar sessies worden bewaard, en zit de app er zelfverzekerd naast over een programma dat op dezelfde schijf staat.
Vobuda kiest de andere weg: implementeer de agent niet opnieuw, koppel eraan vast. Onder de balk draait de echte claude binary die je hebt geïnstalleerd, met jouw skills, jouw geheugen, jouw MCP-servers en jouw toestemmingen. Er wordt niets doorgesluisd. Er wordt niets opnieuw geïmplementeerd. Wat wij toevoegen is het deel dat een terminal niet kan: de status van de agent uitlezen uit zijn eigen bestanden en scherm, en die neerzetten waar een muis erbij kan.
Dat is het verschil tussen een Claude Code GUI die verouderd raakt en een die dat niet kan. Een model dat morgen uitkomt, verschijnt in het menu zodra Claude Code ervan heeft gehoord, zonder dat hier iets hoeft te veranderen.
Alles op de balk komt van de agent eronder
-
Claude Code slash-commands, als menu's
Zijn ingebouwde commando's, onder andere /compact, /clear, /model, /effort, /cost, /context, /resume, /rewind, /memory, /agents, /mcp en /status, elk weergegeven met wat het doet, in jouw taal. Een agent tekent zijn eigen menu's met pijltjestoetsen, waar een muis helemaal niet bij kan.
-
Claude Code skills, gegroepeerd en geteld
Elke skill die deze map werkelijk heeft, gegroepeerd naar herkomst: die van jezelf uit ~/.claude/skills, die van het project uit de bijbehorende map erin, die van je team, wat een plugin heeft meegebracht. Zestig skills verdeeld over zes bronnen is een lijst waar je doorheen kunt bladeren, in plaats van een naam die je moet onthouden.
-
Sessies, op hun eerste regel
Uitgelezen uit ~/.claude/projects, met het tijdstip waarop elke sessie liep. Nieuw start er een, continue stuurt Claude Code's eigen --continue, en een oudere opent met --resume en zijn id. Je kiest een gesprek op zijn eerste zin, want zo onthoudt iedereen er eigenlijk een.
-
Het model, en de effort ernaast
Claude Code's modellenlijst komt uit zijn eigen bestand, de eerlijke bron, gecontroleerd tegen de limieten die je account noemt: Opus met de miljoen-token context eerst, Sonnet en Haiku als laatste. De knop draagt de waarde in plaats van het woord model: Opus 5.5 met hoge effort, afgelezen van de eigen statusregel van de agent. En voordat het scherm iets heeft gezegd, toont de knop al waarmee Claude Code's eigen settings.json zegt te zullen starten.
-
Plan mode en de rest van de toegangsmodi
De modi van Claude Code: zelf beslissen, wijzigingen accepteren, voor elke stap vragen, alleen plannen. Afgelezen van zijn eigen scherm en gewijzigd door zijn eigen toets zo vaak in te drukken als nodig, in plaats van een instelling van ons die stilletjes kan afwijken van wat de agent werkelijk doet.
Drie agents, en weten welke ervan wacht
Een badge zegt dat er iets is gebeurd. Het zegt niet wat, en tegen de tijd dat je kijkt, is het scherm er al voorbij gescrold.
Terwijl je weg was
Elke keer dat een agent overgaat van werken naar wachten, bewaart het venster één regel: welk blok, welke agent, wat er werd gevraagd, wanneer hij stopte, hoe lang het duurde. Het agentpaneel toont ze gegroepeerd per blok, nieuwste eerst, met een accent langs de linkerrand van de regels die je nog niet hebt gezien. Op een regel klikken springt naar dat blok.
Een leemte in plaats van een gok
Het verzoek wordt van het eigen scherm van de agent afgelezen aan de vorm van zijn invoerregel, nooit aan een woord erin, want het uiterlijk van een agent verandert met elke release. Als het niet gelezen kan worden, bewaart de regel de tijd en de duur en laat het verzoek leeg. Een moment van minder dan vijf seconden zonder dat er iets gevraagd werd, wordt niet bewaard: dat is de agent die nadenkt over een toetsaanslag, en het vastleggen daarvan begraaft de drie regels die er wel toe doen.
Wanneer de gebruikslimiet komt
Claude Code kan een gebruikslimiet zelf uitwachten en daarna doorgaan. Als het dat wachten niet is begonnen, toont de balk één knop die het eigen menu van Claude Code voor de limiet opent, en de keuze is aan jou. Vobuda stuurt zelf niets. Moet het werk doorgaan terwijl je weg bent, houd de Mac dan wakker voor een tijd die je kiest, van een half uur tot twaalf uur, in Instellingen, Agents.
Signalen die verdwijnen zodra je iets doet
Een badge pulseert op het tabblad, een geluid dat jij hebt gekozen speelt af, en er verschijnt een systeemmelding wanneer vobuda niet het venster op de voorgrond is. Stil wanneer dat wel zo is: een melding voor iets dat al op het scherm staat, is precies wat mensen leert om meldingen uit te zetten. Ze verdwijnt bij je eerste actie in het venster, een klik, een toets of een scroll.
Vibe coding zonder de draad kwijt te raken
De manier waarop mensen tegenwoordig echt met een agent werken, is een lus: beschrijven, kijken, corrigeren, opnieuw beschrijven, en drie van die lussen tegelijk draaien over drie projecten. De lus zelf is prima. Wat misgaat is de boekhouding eromheen.
Je raakt kwijt welk model elk blok gebruikt, omdat je er een uur geleden een veranderde binnen de agent en het venster dat nooit wist. Je raakt kwijt welke van de drie op toestemming wacht, omdat alle drie de badges er hetzelfde uitzien. Je raakt de sessie van gisteren kwijt, omdat die terugvinden betekent dat je een naam moet onthouden in plaats van een zin. En je raakt de screenshot kwijt die je wilde doorgeven, omdat een bestand opslaan en het pad intypen vier stappen zijn midden in een gedachte.
Elk van die dingen is een stukje status dat de agent al kent en dat de terminal al heeft weggegooid. Het terugvinden en tonen ervan is de hele functie. Sleep de screenshot rechtstreeks vanaf de miniatuur in de hoek van het scherm naar het blok waar de agent draait, en de agent krijgt de afbeelding: dezelfde route die een bestandspad aflegt, en dat is precies hoe Claude Code er een aangereikt wil krijgen.
Wat er wordt uitgelezen, en waar vandaan
Niets op deze lijst is een waarde die wij opslaan, behalve de beschrijvingen van de slash-commando's. Alles wordt opgevraagd op het moment dat het wordt getoond.
| Op de balk | Uitgelezen uit |
|---|---|
| Eerdere sessies | ~/.claude/projects, met de eerste regel en het tijdstip van elke sessie |
| Skills | ~/.claude/skills en de bijbehorende map in het project, gegroepeerd per bron |
| Slash-commands | De ingebouwde commando's van Claude Code, elk door ons beschreven in jouw taal |
| Modellenlijst | Claude Code's eigen bestand, geschreven zoals zijn server het doorgeeft, en de limieten van je account |
| Effortniveaus | Het model dat in gebruik is |
| Huidig model en effort | De eigen statusregel van de agent, met zijn settings.json als antwoord voordat het scherm iets zegt |
| Toestemmingsmodus | Het eigen scherm van Claude Code, gewijzigd door zijn eigen toets in te drukken |
| Continue | De eigen opgegeven flag van de agent: --continue voor Claude Code, resume --last voor Codex |
Een agent is een JSON-beschrijving in agents.json, herkend aan hoe zijn proces eruitziet, dus er een toevoegen kost geen code. Een agent die geen continue-flag opgeeft, krijgt de knop niet.
Dit onderdeel was eerst een fout. Het venster leverde één modellenlijst en één continue-flag, geschreven toen er nog maar één agent was en globaal gelaten toen er drie waren, waardoor het openen van een Codex-blok Opus, Sonnet en Haiku aanbood, en het indrukken van continue codex --continue verstuurde, waar Codex op reageert met een gebruiksfout. Nu hoort alles wat uit een programma wordt gelezen bij dat programma en wordt het alleen daarover opgevraagd. De modellenlijst van Codex is helemaal niet meer van ons: het menu opent de eigen kiezer van Codex, leest de rijen die hij toont en drukt op degene die je koos, met de eigen niveaus van elk model.
Claude Code in vobuda, in detail
Is dit een Claude Code GUI of een wrapper?
Geen van beide. De echte Claude Code draait in een terminalblok, en vobuda tekent daarboven een bedieningsbalk op basis van wat die installatie over zichzelf vertelt. Je skills, geheugen, MCP-servers en permissies zijn precies degene die je al hebt. Er zit geen client van ons tussen jou en de agent.
Hoe zie ik eerdere Claude Code sessies?
Het sessiemenu op de balk toont ze op eerste regel en tijdstip, uitgelezen uit ~/.claude/projects. Eentje openen voert Claude Code's eigen --resume uit met dat sessie-id. Continue voert zijn eigen --continue uit.
Kan ik het Claude Code model wijzigen zonder te typen?
Ja. De modelknop toont het model dat in gebruik is en opent de modellen die het eigen bestand van Claude Code voor je account noemt, met Opus met de miljoen-token context eerst en daarna Sonnet en Haiku. De effort-knop ernaast toont het niveau en biedt aan wat het gebruikte model ondersteunt. Beide blijven de statusregel van de agent uitlezen, dus het model wijzigen binnen de agent werkt de knoppen bij in plaats van ze verouderd te laten.
Toont het Claude Code skills?
Het toont elke skill die de map werkelijk heeft, gegroepeerd naar herkomst en geteld, zodat je erdoorheen kunt bladeren in plaats van een naam te onthouden. Het leest de mappen; het installeert, publiceert of host niets.
Kan ik Claude Code en Codex tegelijk draaien?
Ja, in twee blokken van hetzelfde venster of in twee tabbladen, elk met een eigen balk die zijn eigen agent uitleest. Bekijk hoe de twee in de praktijk verschillen op de vergelijkingspagina.
En lokale modellen?
Een lokaal model via Ollama is een item in agents.json en heeft geen code nodig, precies waarvoor het bedoeld is dat een agent een JSON-beschrijving is.
Ziet vobuda mijn gesprekken?
Het leest de eigen bestanden van de agent op je schijf om de menu's te tekenen, en je gesprekken gaan via ons nergens naartoe. Het ene verzoek dat het over je Claude-account doet, gaat over je gebruikslimieten: zolang er een balk op het scherm staat, vraagt het elke vijf minuten aan Anthropic, met de inlog die Claude Code in je sleutelhanger bewaart, en het token gaat alleen naar Anthropic. Er is geen account bij ons en geen server van ons ertussen.
Zet een balk op de agent die je al draait
Gratis, geen account, en de agent eronder is degene die jij hebt geïnstalleerd.
curl -fsSL https://vobuda.com/install.sh | sh