Claude Code, ale z paskiem sterowania zamiast historii terminala
Prawdziwy Claude Code, z twoimi umiejętnościami, twoją pamięcią i twoimi uprawnieniami, działający w bloku okna. Nad nim wszystko, co wie o sobie, narysowane jako menu, z którego można korzystać myszką.
Dlaczego aplikacja desktopowa do Claude Code to zły pomysł i co zrobić zamiast tego
Co kilka tygodni ktoś zaczyna budować aplikację desktopową do Claude Code: okno czatu z własnym klientem, własnym magazynem sesji i własną listą modeli. Działa to przez miesiąc. Potem Anthropic wypuszcza nowy model, zmienia flagę, przenosi miejsce przechowywania sesji, a aplikacja z pełnym przekonaniem myli się co do programu, który leży tuż obok, na tym samym dysku.
Vobuda idzie inną drogą: nie odtwarzać agenta od nowa, tylko się do niego podłączyć. Pod paskiem działa prawdziwy plik binarny claude, który zainstalowałeś, z twoimi umiejętnościami, twoją pamięcią, twoimi serwerami MCP i twoimi uprawnieniami. Nic nie jest przepuszczane przez proxy. Nic nie jest odtwarzane od nowa. Dokładamy to, czego terminal nie potrafi: odczytywanie stanu agenta z jego własnych plików i ekranu, i umieszczanie go tam, gdzie sięgnie mysz.
To jest różnica między interfejsem graficznym Claude Code, który się dezaktualizuje, a takim, który dezaktualizować się nie może. Model, który wyjdzie jutro, pojawi się w menu, gdy Claude Code się o nim dowie, i nic tutaj nie trzeba zmieniać.
Wszystko na pasku pochodzi od agenta, który działa pod nim
-
Komendy ukośnika Claude Code jako menu
Jego wbudowane komendy, między innymi /compact, /clear, /model, /effort, /cost, /context, /resume, /rewind, /memory, /agents, /mcp i /status, każda wypisana z opisem działania, w twoim języku. Agent rysuje własne menu obsługiwane strzałkami, do których mysz w ogóle nie ma dostępu.
-
Umiejętności Claude Code, pogrupowane i policzone
Każda umiejętność, jaka faktycznie znajduje się w tym folderze, pogrupowana według pochodzenia: twoje własne z ~/.claude/skills, projektowe z odpowiadającego folderu wewnątrz projektu, zespołowe, i te dostarczone przez wtyczkę. Sześćdziesiąt umiejętności z sześciu źródeł to lista, którą można przejrzeć, zamiast nazwy, którą trzeba zapamiętać.
-
Sesje, według pierwszej linii
Odczytane z ~/.claude/projects, wraz z czasem, kiedy każda z nich działała. Nowa uruchamia kolejną sesję, kontynuuj wysyła własną flagę Claude Code --continue, a starszą otwiera się przez --resume z jej id. Konwersację wybiera się po pierwszym zdaniu, bo właśnie tak faktycznie się ją zapamiętuje.
-
Model, a obok niego poziom wysiłku
Lista modeli Claude Code pochodzi z jego własnego pliku, który jest tu rzetelnym źródłem, sprawdzonym z limitami, które podaje twoje konto: najpierw Opus z kontekstem miliona tokenów, na końcu Sonnet i Haiku. Przycisk pokazuje konkretną wartość, a nie słowo model: Opus 5.5 z wysokim wysiłkiem, odczytane z własnej linii statusu agenta. A zanim ekran zdąży cokolwiek pokazać, przycisk wyświetla to, co według własnego settings.json Claude Code ustawi na start.
-
Tryb planowania i pozostałe tryby dostępu
Tryby Claude Code: decyduje samodzielnie, akceptuje edycje, pyta przed każdym krokiem, tylko planuje. Odczytywane z jego własnego ekranu i zmieniane przez naciśnięcie jego własnego klawisza tyle razy, ile trzeba, zamiast naszego ustawienia, które mogłoby po cichu przeczyć temu, co agent naprawdę robi.
Trzech agentów i wiedza, który z nich czeka
Znaczek mówi, że coś się wydarzyło. Nie mówi co, a zanim spojrzysz, ekran już to przewinął.
Pod twoją nieobecność
Za każdym razem, gdy agent przechodzi z pracy do oczekiwania, okno zapisuje jedną linię: który blok, który agent, o co go poproszono, kiedy się zatrzymał, ile to trwało. Panel agentów pokazuje je pogrupowane według bloku, od najnowszych, z akcentem po lewej stronie tych, których jeszcze nie widziałeś. Kliknięcie linii przenosi do danego bloku.
Luka zamiast domysłu
Treść zapytania jest odczytywana z ekranu agenta na podstawie kształtu jego linii wejściowej, nigdy na podstawie konkretnego słowa, bo elementy interfejsu agenta zmieniają się z każdą wersją. Gdy nie da się jej odczytać, linia zachowuje czas i czas trwania, a zapytanie zostawia puste. Odcinek krótszy niż pięć sekund bez żadnego zapytania nie jest zapisywany: to agent zastanawiający się nad jednym naciśnięciem klawisza, a zapisywanie takich wpisów zagrzebałoby te trzy linie, które faktycznie mają znaczenie.
Gdy nadchodzi limit użycia
Claude Code potrafi sam przeczekać limit użycia i ruszyć dalej, gdy ten wróci. Gdy tego oczekiwania nie zaczął, na pasku pojawia się jeden przycisk otwierający własne menu Claude Code dla limitu, a wybór należy do ciebie. Vobuda niczego od siebie nie wysyła. Jeśli praca ma trwać pod twoją nieobecność, utrzymaj Maca w stanie czuwania przez wybrany czas, od pół godziny do dwunastu godzin, w Ustawieniach, w sekcji Agenci.
Sygnały, które znikają, gdy zaczynasz działać
Na karcie pulsuje znaczek, odtwarzany jest wybrany przez ciebie dźwięk i pojawia się powiadomienie systemowe, gdy vobuda nie jest oknem na pierwszym planie. Cisza, gdy nim jest: powiadomienie o czymś, co już widać na ekranie, uczy ludzi wyłączać powiadomienia w ogóle. Znika po twoim pierwszym działaniu w oknie: kliknięciu, naciśnięciu klawisza albo przewinięciu.
Vibe coding bez gubienia wątku
Sposób, w jaki ludzie faktycznie pracują dziś z agentem, to pętla: opisz, obserwuj, popraw, opisz jeszcze raz, i uruchom trzy takie pętle naraz w trzech projektach. Sama pętla działa dobrze. To, co się psuje, to prowadzenie ewidencji wokół niej.
Gubisz informację, na jakim modelu działa każdy blok, bo godzinę temu zmieniłeś go wewnątrz agenta, a okno nigdy się o tym nie dowiedziało. Gubisz informację, który z trzech agentów czeka na uprawnienie, bo wszystkie trzy znaczki wyglądają tak samo. Gubisz sesję, w której byłeś wczoraj, bo żeby ją znaleźć, trzeba pamiętać nazwę, a nie zdanie. I gubisz zrzut ekranu, który miałeś mu przekazać, bo zapisanie pliku i wpisanie jego ścieżki to cztery kroki w środku myśli.
Każda z tych rzeczy to fragment stanu, który agent już zna, a który terminal już odrzucił. Cała funkcja polega na tym, żeby to odczytać z powrotem i pokazać. Przeciągnij zrzut ekranu prosto z miniatury w rogu ekranu na blok, w którym działa agent, a agent dostanie obrazek tą samą drogą, jaką dostaje ścieżkę pliku, czyli dokładnie tak, jak Claude Code chce go otrzymywać.
Co jest odczytywane i skąd
Żadna wartość z tej listy nie jest u nas przechowywana, poza opisami komend ukośnika. Każda jest pobierana w chwili, gdy ma zostać pokazana.
| Na pasku | Odczytywane z |
|---|---|
| Poprzednie sesje | ~/.claude/projects, wraz z pierwszą linią i czasem każdej sesji |
| Umiejętności | ~/.claude/skills oraz odpowiadający folder wewnątrz projektu, pogrupowane według źródła |
| Komendy ukośnika | Wbudowane komendy Claude Code, każda opisana przez nas w twoim języku |
| Lista modeli | Własny plik Claude Code, zapisywany zgodnie z tym, co mówi jego serwer, oraz limity twojego konta |
| Poziomy wysiłku | Aktualnie używany model |
| Aktualny model i wysiłek | Własna linia statusu agenta, a zanim ekran cokolwiek pokaże, odpowiedzią jest jego settings.json |
| Tryb uprawnień | Własny ekran Claude Code, zmieniany przez naciśnięcie jego własnego klawisza |
| Kontynuuj | Własna zadeklarowana flaga agenta: --continue dla Claude Code, resume --last dla Codex |
Agent to opis JSON w agents.json, rozpoznawany po tym, jak wygląda jego proces, więc dodanie kolejnego nie wymaga kodu. Agent, który nie deklaruje flagi kontynuacji, nie dostaje przycisku.
Ta część zaczęła się jako błąd. Okno miało jedną listę modeli i jedną flagę kontynuacji, napisane wtedy, gdy istniał jeden agent, i pozostawione jako globalne, gdy pojawiło się trzech agentów, więc otwarcie bloku Codex proponowało Opus, Sonnet i Haiku, a naciśnięcie kontynuuj wysyłało codex --continue, na co Codex odpowiada błędem użycia. Teraz wszystko, co jest odczytywane z programu, należy do tego programu i jest pobierane wyłącznie od niego. Lista modeli Codex nie jest już nasza: menu otwiera własny selektor Codex, odczytuje wiersze, które ten pokazuje, i naciska ten, który wybrałeś, razem z poziomami właściwymi dla każdego modelu.
Claude Code w vobuda, szczegółowo
Czy to jest interfejs graficzny do Claude Code, czy jego nakładka?
Ani jedno, ani drugie. Prawdziwy Claude Code działa w bloku terminala, a vobuda rysuje nad nim pasek sterowania na podstawie tego, co dana instalacja mówi sama o sobie. Twoje umiejętności, pamięć, serwery MCP i uprawnienia to te, które już masz. Między tobą a agentem nie ma żadnego naszego klienta.
Jak zobaczyć poprzednie sesje Claude Code?
Menu sesji na pasku wypisuje je według pierwszej linii i czasu, odczytanych z ~/.claude/projects. Otwarcie sesji uruchamia własną flagę Claude Code --resume z jej id. Kontynuuj uruchamia własną flagę --continue.
Czy mogę zmienić model Claude Code bez wpisywania komend?
Tak. Przycisk modelu pokazuje aktualnie używany model i otwiera modele, których według własnego pliku Claude Code może używać twoje konto, najpierw Opus z kontekstem miliona tokenów, a po nim Sonnet i Haiku. Przycisk wysiłku obok pokazuje poziom i oferuje to, co obsługuje aktualnie używany model. Oba stale odczytują linię statusu agenta, więc zmiana modelu wewnątrz agenta aktualizuje przyciski, zamiast pozostawiać je w błędzie.
Czy pokazuje umiejętności Claude Code?
Wypisuje każdą umiejętność, jaka faktycznie znajduje się w folderze, pogrupowaną według pochodzenia i policzoną, dzięki czemu można je przejrzeć zamiast zapamiętywać nazwę. Odczytuje foldery, niczego nie instaluje, nie publikuje ani nie hostuje.
Czy mogę uruchomić Claude Code i Codex jednocześnie?
Tak, w dwóch blokach tego samego okna albo w dwóch kartach, każdy z własnym paskiem odczytującym własnego agenta. Zobacz, czym te dwa rozwiązania różnią się w praktyce, na stronie porównania.
A co z modelami lokalnymi?
Model lokalny uruchamiany przez Ollama to po prostu wpis w agents.json i nie wymaga żadnego kodu, po to właśnie agent jest opisem JSON.
Czy vobuda widzi moje rozmowy?
Odczytuje własne pliki agenta na twoim dysku, żeby narysować menu, a twoje rozmowy nie trafiają przez nas nigdzie. Jedno zapytanie o twoje konto Claude dotyczy limitów użycia: co pięć minut, gdy pasek jest na ekranie, pyta Anthropic, używając logowania, które Claude Code trzyma w twoim Pęku kluczy, a token trafia wyłącznie do Anthropic. Nie ma konta u nas ani naszego serwera pośrodku.
Dodaj pasek do agenta, którego już używasz
Za darmo, bez konta, a agent pod spodem to ten, który sam zainstalowałeś.
curl -fsSL https://vobuda.com/install.sh | sh