Hoe het werkt, onderdeel voor onderdeel
Eén regel houdt het hele programma samen: de status van het venster leeft in het geheugen en de configuratie leeft in bestanden. Alles hieronder volgt daaruit.
De regel die achter alles zit
Een venster bevat tabbladen. Een tabblad bevat blokken. Een blok is een terminal, een bestand dat wordt bewerkt, het bestandenpaneel, een webpagina, een afbeelding, een PDF, een Markdown-pagina, een diff, de systeemmonitor, het instellingenscherm of het paneel van een add-on. Ze worden in elke richting gesplitst, genest, gesleept, van formaat veranderd en gesloten volgens één set regels, in plaats van een nieuwe set voor elke nieuwe functie. Alles wat te groot is om van iedereen te zijn, is een add-on uit de eigen catalogus van vobuda, tot nu toe Ontwerp en Directeur, in zijn geheel geïnstalleerd en met één druk verwijderd.
Niets van die indeling wordt opgeslagen in een database, want er is geen database. Wat het venster doet leeft in het geheugen; wat je hebt besloten leeft in bestanden. Daarom roepen een knop, een toets, de menubalk, Cmd+K en de opdrachtregel allemaal dezelfde actie op bij naam, en daarom betekent hem anders laten gedragen bijna altijd JSON bewerken.
Daarom is de beste terminalemulator voor Mac, voor het soort werk waarvoor dit gebouwd is, er een die je kunt inspecteren. Als een instelling bestaat, staat er een regel in een bestand die hem vasthoudt. Als een actie bestaat, is er een naam waarmee je hem kunt aanroepen.
Vijf manieren naar een actie, en het is dezelfde actie
Bij zoveel acties blijft het grootste deel van een programma in de praktijk verborgen. Cmd+K is de manier die antwoord geeft op “wat kan het” in plaats van “doe dit”.
-
Het leert de toetsen aan in plaats van ze te vervangen
Elke regel toont zijn eigen sneltoets. Wie twee keer naar de lijst grijpt voor dezelfde actie, kent de toets de derde keer uit het hoofd.
-
Het is geen vijfde woordenboek
Elke regel voert een actie uit bij naam, precies zoals de andere vier manieren dat doen. Een controle toetst de tabel die hij tekent aan de lijst van de kern van waaraan een toets gebonden mag worden, in beide richtingen: een actie die bestaat maar daar niet wordt aangeboden, laat de build mislukken.
-
De opdrachtregel is dezelfde set
vobuda do block.split-down, vobuda button files, vobuda theme catppuccin-mocha, vobuda send, vobuda signal, vobuda state, vobuda log, getypt in elk vobuda-blok, en
vobuda mcpbiedt dezelfde commando's aan een agent aan als MCP-tools. Geen zijdeur voor scripts: de interfacetests sturen het hele programma erdoorheen, en dat is de reden waarom je het kunt vertrouwen, en de reden waarom een agent je venster kan herschikken terwijl jij precies kunt lezen wat hij heeft gedaan.
Blokken, en wat ze beloven
Een blok wisselt van tabblad terwijl zijn shell blijft draaien
Sleep een blok aan zijn koptekst naar een tabblad in de balk en het landt daar: zelfde id, zelfde shell, zelfde map, en het blijft draaien wat het aan het draaien was. Het tabblad licht op in de accentkleur zolang het blok erboven zweeft. Er is ook een actie voor, block.to-tab:2, zodat hij op een toets kan en een controle zonder muis hem kan aanroepen.
Afmetingen worden onthouden, en er is een ondergrens
Per blok, en geen blok mag zo smal worden dat het onbruikbaar wordt. Een paneel van 200 punten is een paneel dat niemand kan gebruiken.
Niets van jou verdwijnt stilletjes
Iets sluiten dat nog draait, vraagt eerst om bevestiging, bij naam, omdat één keer iemands werk kwijtraken meer vertrouwen kost dan een hele functie oplevert. Om dezelfde reden wordt de projectmap vóór elke beurt van een agent vastgelegd als momentopname, met één druk om die terug te zetten; wordt een sleutel die aan een agent wordt geplakt tegengehouden voordat de agent hem ziet; en weigert een hek dat je kunt inschakelen schrijf- en verwijderacties van een agent buiten het project.
Sessies komen standaard terug
Tabbladen, blokken en de werkmap van elk blok komen terug na een herstart, en dit staat standaard aan; één schakelaar in de sectie Algemeen zet het uit. Een sessie die van een andere machine komt, opent wat kan en meldt wat niet kon, in plaats van blokken stilzwijgend weg te laten.
De instellingenmap, bestand voor bestand
Alles in ~/.config/vobuda is leesbare JSON, en wordt in de gaten gehouden terwijl het programma draait. Sla het bestand op en het venster tekent zichzelf opnieuw.
| Bestand | Wat het bevat |
|---|---|
| settings.json | Thema, uiterlijk, terminal, shell, venster, signalen: elke instelling van de tien secties |
| themes/*.json | Kleuren voor terminal en venster. 25 paletten worden meegeleverd, twee speciaal voor kleurenblindheid |
| looks/*.json | De vorm van het venster: hoeken, schaduwen, paneelkleuren, transparantie. 29 worden meegeleverd |
| skins/*.json | Welke monitorpanelen worden getekend, en hoe |
| buttons.json | Het dock: knoppen, volgorde, kant, vorm, en een kleur voor de enkele die het waard zijn opgemerkt te worden |
| agents.json | Hoe een agent wordt herkend en wat hem wordt aangeboden |
| keys.json | Elke sneltoets. Het native macOS-menu wordt uit ditzelfde bestand opgebouwd |
| workspaces/*.json | Projecten: elk een venster met eigen tabbladen, map, thema en dock |
Ingebouwde thema's zitten in de binary en de map overschrijft ze, zodat een update nieuwe kleuren meebrengt zonder iets te overschrijven wat jij hebt bewerkt. De hele map wordt als één archief opgeslagen en op een andere Mac hersteld, en op een Mac staat een kopie in iCloud Drive, standaard aan, met één schakelaar om het uit te zetten.
Een systeemmonitor, ingedeeld door een bestand
Twaalf soorten panelen, en welke je te zien krijgt is een skin, geen scherm dat ooit door iemand eenmalig is ontworpen.
-
De cijfers zijn eerlijk over zichzelf
Een waarde die het systeem schat in plaats van meet, wordt getekend met een tilde, en ontbrekende hardware levert een ontbrekende waarde op in plaats van een nul. Een machine zonder losse GPU krijgt geen GPU-paneel dat nul procent aangeeft.
-
Beide adressen, elk met een eigen kopieerknop
Het adrespaneel noemt het adres dat het internet als eerste ziet, en daaronder het adres dat deze machine op haar eigen netwerk heeft. Het vraagt alleen zolang het paneel in beeld is, ongeveer eens per tien minuten, of elke dertig seconden zolang er nog geen adres bekend is, en het verzoek bevat niets over de machine.
-
Herschikt door te slepen, zoals alles hier
De panelen van de monitor, de knoppen van het dock en de onderdelen van de agentbalk worden allemaal met hetzelfde gebaar opgepakt en op hun plek gezet. Een instellingenregel wordt opgepakt aan de greep links ervan, niet ergens anders op de regel, zodat een sleepbeweging die op een tekstveld begint je niet verhindert het woord te selecteren dat je wilde wijzigen.
Een bestand opent naast de shell
Het soort taak waarvoor een terminal je normaal ergens anders naartoe stuurt: er verschijnt een pad in de uitvoer, twee regels moeten veranderen, en tot nu toe betekende dat weggaan naar een editor en terugkomen terwijl de context van de shell verloren was.
-
Opslaan is een bewuste handeling
Er wordt niets weggeschreven tot Cmd+S. Een editor die schrijft terwijl je typt is prima in een notitie-app en beroerd naast een shell die aan het draaien is. Het is een actie in plaats van een toetsaanslag, wat het ook een menu-item, een sneltoets en een item in de opdrachtregel geeft, zoals alles hier.
-
De weigeringen zijn net zo belangrijk als het schrijven
Een bestand dat op schijf is veranderd sinds het werd geopend, wordt niet overschreven. Een binair bestand wordt niet getoond als verminkte tekst. Een map wordt helemaal niet geopend. Niet-opgeslagen wijzigingen krijgen een zichtbaar merkteken, en het sluiten van een bewerkt bestand vraagt om bevestiging.
-
Een bestand vinden
Het bestandenpaneel zoekt op naam onder de map waarin je je bevindt, en elk resultaat vermeldt in welke twee mappen het staat, want een naam alleen kan twee bestanden index.ts niet uit elkaar houden. Het slaat node_modules, .git, target en dergelijke over, stopt na acht niveaus of tweehonderd resultaten, en doet helemaal niets onder twee letters.
Instellingen, als scherm en als bestanden
Tien secties, van Algemeen tot Gegevens en privacy, een zoekfunctie over elke instelling, en elk daarvan is een regel in een bestand dat je ook met de hand kunt bewerken.
-
De instellingen komen naar het blok
Rechtsklikken op een paneel betekent dit hier, verander het. Het kiezen van een instellingenregel in het eigen menu van een blok opent die sectie dus over het venster, bij de hoek van het menu, in plaats van je naar het instellingenscherm te sturen. Het is een actie zoals alles hier: settings.here:themes, settings.here:monitor.
-
Een geluid dat je hoort op het moment dat je het kiest
Het kiezen van een signaalgeluid of de bel van de terminal speelt het meteen af. Een geluid kiezen uit een lijst met namen die je niet kunt horen, is een naam kiezen.
-
Niets vraagt om een herstart
De instellingenmap wordt in de gaten gehouden, inclusief de twee dingen die de kern zelf beheert: de macOS-menubalk die uit je sneltoetsenbestand wordt opgebouwd, en de globale toets van het uitklapvenster, waarbij de oude toets wordt losgelaten voordat de nieuwe wordt geregistreerd, zodat er nooit twee tegelijk kunnen reageren. Een controle leest elke tekst in het instellingenscherm en faalt bij het woord herstart.
Spreken en voorgelezen worden
Beide gebruiken de eigen spraaktechnologie van het systeem, op jouw machine. De audio verlaat de computer nooit.
Dictaat
Cmd+Shift+V typt wat je zegt in het blok waarin je werkt, en de balk vermeldt in twee letters in welke taal er wordt geluisterd. Een gedicteerde zin wordt getypt en nooit uitgevoerd: spraakherkenning verstaat weleens verkeerd, en een verkeerd verstaan commando dat zichzelf uitvoert is een programma dat dingen verwijdert omdat er een radio aanstond. Naast een agent, waar een zin een bericht is in plaats van een commando, kan hij wel vanzelf worden verstuurd, en dat is een instelling die wordt gelezen op het moment dat de zin eindigt.
Het antwoord laten voorlezen
Cmd+Shift+R leest het laatste antwoord van de agent hardop voor; nogmaals drukken stopt het. Wat wordt voorgelezen is het antwoord, niet het scherm. Een opsommingsteken vooraan, sterretjes rond een benadrukt woord, backticks rond een naam, een kaderlijn, een volledig pad waar de bestandsnaam ook had volstaan: die vallen weg, en de woorden erbinnen blijven. Het voorlezen wordt begrensd door vormen in plaats van door woorden, van onderen door de invoerregel van de agent en van boven door zijn logo, want het uiterlijk van een agent verandert met elke nieuwe versie ervan.
De kleine dingen die bepalen of je het blijft gebruiken
De rechtermuisknop is van ons
Overal in het venster: het eigen menu van een blok binnenin dat blok, het menu erbuiten van het venster zelf, de tabbladbalk, het dock, de ruimte tussen tegels. Elke regel is een actie, en het menu heeft ook een eigen actie, block.menu, zodat een gebaar dat alleen een hand kan uitvoeren geen gebaar is dat niets kan controleren. De enige plek die het menu van het systeem behoudt, is een tekstveld, waar het knippen, kopiëren, plakken en het woordenboek aanbiedt.
Open een map van overal
vobuda://open?path=/some/path opent een tabblad in die map, vanuit een Finder-actie, een script of een andere app. macOS heeft geen systeeminstelling voor een standaardterminal, dus dit is de eerlijke versie van die functie in plaats van een belofte die niet kan worden waargemaakt.
Zoeken binnen een blok
Cmd+F. Het veld hoort bij het blok waarin het zoekt, en als je het sluit, blijft de weergave staan waar de laatste treffer was.
Neem het blok mee
Cmd+Shift+X kopieert de tekst van een blok, opgevraagd bij de terminal zelf, waardoor het ook werkt met GPU-rendering ingeschakeld, waar er geen tekst op de pagina staat om te selecteren. Een afbeelding van het blok zijn twee acties op Cmd+K, Block snapshot to clipboard en Block snapshot to a file.
Updatecontroles die geen huiswerk zijn
De kern controleert eenmaal per dag, in een eigen thread, en wat je ziet is een balk boven de indeling in plaats van erover, want een melding die een terminal bedekt is er een die mensen ongelezen leren wegklikken. Niets installeert tot je drukt: voor een agent is de update een commando dat wordt getypt in het actieve blok waarvan de uitvoer zichtbaar is, en voor Vobuda op een Mac installeert de knop de nieuwe versie op de achtergrond en biedt dan een herstart aan, die na tien seconden vanzelf gebeurt als er niets draait.
Veertig talen, en in elk daarvan een gids
Inclusief de macOS-menubalk, die het systeem in de kern opbouwt. Arabisch en Hebreeuws spiegelen het hele venster, behalve de terminal zelf, waar spiegelen de uitvoer en paden onleesbaar zou maken. Een vertaalsleutel is de Engelse tekst zelf, dus een onvertaalde tekst valt terug op leesbaar Engels in plaats van op een lege regel of een identifier.
Probeer de onderdelen waarover je zojuist las
Na twee korte vragen bij de eerste start opent het met één terminalblok en verder niets. Alles hierboven is iets dat je inschakelt wanneer je het wilt.
curl -fsSL https://vobuda.com/install.sh | sh